Մկրտիչ Սարգսյան - Ջավախք․ կարդում է Վլադիմիր Աբաջյանը
ฝัง
- เผยแพร่เมื่อ 10 ก.ย. 2024
- Ջավախք
Այնտեղ սրտի պես սարերը բա՜ց են,
Եվ սրտի նման աղբյուրները պարզ,
Ծաղիկներն այնտեղ շաղերով թաց են,
Երկինքը կապույտ, երկինքը երա՜զ…
Կապույտ լեռները ննջում են մուժում,
Արտում ձգվում է բարակ սայլուղին,
Կարոտի անուշ երգեր է հուշում
Գետակի վրա կորացած ուռին…
Եվ այն հանդերում, արտերում արձակ,
Այն խոր ձորերում, գետափին այն ջինջ,
Մի խենթ մանկություն երգի պես անցավ,
Եվ մի սիրտ վառվեց սիրով առաջին…
Հանդերում մնաց սևաչ լեռնուհին,
Գարնան արևոտ անձրևի ներքո,
Քեզ հեռու տարավ բարակ սայլուղին,
Քեզ ուրիշ ափեր կանչեցին երգով…
Բայց միշտ թովեցին հանդերը արձակ,
Լեռները կապույտ, աղբյուրները ջինջ,
ՈՒ մի մանկություն երգի պես անցավ,
Եվ մի սիրտ վառվեց սիրով առաջին…
Մկրտիչ Սարգսյսն․․․Մեծ գրող
Родина моя, далекая и близкая, если можно было бы... Пусть дойдет до тебя голос ушетшего, но не покинувшего тебя твоего сына , пусть доносят небо, земля,камни и вода этот крик души и чувство тревоги о забытой богом стране, где дует белый ветер, где тени белые и все белым бело. Пусть дойдет мой голос моему деду, и пусть не тревожить его вечный покой ...